اين درحالي است كه مردان زير 35 سال تقريبا تمامي عكس هايشان را دوست دارند. اگر زن باشيد شايد با رجوع به آلبوم هاي عكس متوجه بشويد كه تعداد عكس هاي موجود از فرزندان و همسرتان بسيار بيشتر از عكس هاي خودتان است. بسياري از زن ها حتي دچار نوعي فوبياي دوربين هستند با وجود آنكه ممكن است ظاهر جذابي داشته باشند. آماندا يكي از اين زنان است؛ «من مي دانم كه ظاهر بدي ندارم. دچار اضافه وزن نيستم و قيافه طبيعي خودم را دوست دارم. اما وقتي پاي عكس به ميان مي آيد، احساس مي كنم واقعا بد و زشت به نظر مي رسم.» آماندا مي افزايد شناخت درستي از چهره خودش دارد و روزانه چندين بار خودش را در آينه نگاه مي كند بي آنكه حس بدي پيدا كند اما عكس ها گويا داستاني متفاوت دارند.
ليندا پاپادوپولوس روانشناس مي گويد؛ «زنان به اين دليل بيش از مردان نسبت به عكس هايشان حس خوبي ندارند كه به آنها از كودكي آموخته مي شود ارزش شان ارتباط مستقيم به ظاهرشان دارد. اكثر زنان دچار مشكلات ذهني و عاطفي نسبت به ظاهر و بدن خود هستند. آينه از جهات مختلف با عكس متفاوت است. ما در آينه مي توانيم حركت كنيم يا موهايمان را مرتب كنيم و ژستمان را تغيير بدهيم، اما در عكس هيچ يك از اين كارها را نمي توان كرد. با يك عكس ثابت طرف هستيم كه چشم هايمان به طور ناخودآگاه در آن به دنبال چيزهاي ناخوشايند مي گردد نه خصوصيات ظاهري مثبتي كه داريم. نوع نگاه و متمركز شدن در آينه متفاوت با عكس است. به علاوه احساس فرد نسبت به عكس به حسي كه در زمان گرفته شدن آن دارد نيز بازمي گردد زيرا با ديدن تصوير حس لحظه نيز يادآوري مي شود و در حس فرد نسبت به چهره اش تأثير مي گذارد.»
يك عكاس حرفه اي كه اغلب عكاسي از افراد مشهور را انجام مي دهد با اين نظريه موافق است؛ «بسياري از زنان از اينكه از آنها عكس گرفته شود خوششان نمي آيد و اين موضوع نه تنها باعث مي شود حالتي ناخوشايند در عكس به خود بگيرند بلكه هنگام ديدن نتيجه كار عكاس نيز بيش از قبل ناراحت مي شوند.»
دكتر ديويد لويس روانشناس مي گويد؛ «تصاويري كه ما از خودمان در ذهن داريم سه نوع است. اولي خود واقعي يا ظاهري است كه خودمان فكر مي كنيم داريم، دومي تصور بيروني يا تصوري است كه گمان مي كنيم ديگران از ما دارند. و «خود ايده آل» تصوري از ظاهر است كه ما مي خواهيم داشته باشيم. ميزان رضايت يا عدم رضايت ما از يك عكس بستگي به اين دارد كه چقدر تصويرمان به آن خود ايده آل نزديك باشد. عكسي كه به مدد نورپردازي خوب و انتخاب زاويه درست بتواند ما را به خود ايده آل نزديك كند. خود ايده آل تصويري است كه دست پيدا كردن به آن روز به روز محال تر مي شود.» يك عكاس حرفه اي مي گويد در گذشته افراد خود را با همسايه ها و اقوامشان مقايسه مي كردند، اما امروزه «ما خودمان را با تصاوير بي نقص ستاره هاي سينما و عكس هاي روي جلد مجلات مقايسه مي كنيم، افرادي كه در اوج زيبايي، تناسب اندام و جواني به نظر مي رسند درحالي كه روي اين تصاوير كه حرفه اي ترين عكاسان با محاسبات و نورپردازي هاي تخصصي گرفته اند تغييرات بسياري انجام شده است. تعجبي ندارد كه ما نخواهيم توانست در اين رقابت به پاي آنها برسيم.» او به نكته مهمي نيز اشاره مي كند كه مي تواند براي آنهايي كه عكس هايشان را دوست ندارند خوشحال كننده باشد؛ «فراموش نكنيد اغلب عكس ها چندان نشانگر آنچه ما واقعا هستيم، نيستند. افراد هرگز كاملا به تصويرشان شبيه نيستند. در عكس هاي حرفه اي كه در استوديوها گرفته مي شود افراد اغلب بهتر از آنچه در واقعيت هستند به نظر مي رسند. بخشي از اين موضوع به اعتماد به نفس بالاتر در مقابل دوربين هاي حرفه اي باز مي گردد و بخشي از آن نيز به نورپردازي حرفه اي و ساير تجهيزات تخصصي؛ درحالي كه دوربين هاي ديجيتال و عكس هاي خانوادگي به صورت غيرتخصصي گرفته مي شوند.»