شما با اداره ................ تماس گرفته اید، لطفا تلفن خود را در حالت tone قرار دهید و داخلی مورد نظر خود را شماره گیری نموده و یا جهت ارتباط با قسمت ....... عدد 1 ، جهت ارتباط با قسمت ....... عدد 2 ، جهت ارتباط با قسمت........عدد 3،.............................عدد 17 را شماره گیری نمایید، در غیر این صورت کمی تأمل نمایید تا به اپراتور وصل شوید، ....... لطفا منتظر بمانید، برای ارتباط با اپراتور منتظر بمانید،
با عرض پوزش اپراتور مشغول می باشد، لطفا منتظر بمانید،
.................... لطفا منتظربمانید،
......................... لطفا منتظربمانید، ..........!!!
این نمونهای از گفتوگوی یکطرفه ای است که وقتی با برخی نهادها، سازمانها، و یا ادارات در استان جهت دریافت خدمات و یا ارایه درخواست تماس میگیرید با آن مواجه میشوید.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) - منطقه مرکزی، بخش دردناک مسئله اینجاست که اگر تلفن شما ترجیحا مجهز به سیستم tone نباشد و یا از بخت بد شماره داخلی مورد نظر را نداشته باشید باید آنقدر منتظر شنیدن صدای اپراتور که عموما مشغول میباشد بمانید تا دست آخر عطای گفت و گو با قسمت مورد نظر را به لقای اپراتور بخشیده و تلفن را قطع کنید.
حال اگر در مرکز استان سکونت داشته باشید میتوانید به صورت حضوری به قسمت مورد نظر مراجعه کرده و مشکل را حل کنید ولی اگر در شهر دیگری ساکن باشید تکلیف چیست؟ آیا باید برای پرسیدن یک سوال از سازمان مرکزی به مرکز استان مراجعه کنید؟!
فرض کنیم که خبرنگارها که یکی از تواناییهایشان پیدا کردن شماره تماس مسوولین و از قضا قسمت مورد نظر است بالاخره بتوانند به انحاء مختلف شمارهای از مسوول قسمت مورد نظر یافته و پاسخ سوالات خود را دریافت کنند ولی مردم عادی با کدام توانایی میتوانند به این مهم دست یابند و مجبور نشوند از نقاط دور و نزدیک استان برای پرسیدن سوالات خود به سازمان یا اداره مربوطه مراجعه کنند؟
و آیا این همه منتظر ماندن پشت تلفن و اینکه بارها و بارها مجبور به برقراری تماسهای بیپاسخ شوی با مصداق اصلاح الگوی مصرف همخوانی دارد و آیا اتوماسیون اداری که باعث صرفهجویی در وقت و هزینه داخلی کارکنان و سازمانها میشود به تنهایی برای صرفه جویی در هزینههای استان کافی است و آیا نباید صرفهجویی در وقت و هزینه مردم هم در برنامهریزیهای ادرات و سازمانها در نظر گرفته شود.
